Τετάρτη 9 Μαρτίου 2016

«Φαντασία στην επ-ανάσταση»

«Γιατί πείνασα, και μου δώσατε να φάω, δίψασα, και μου δώσατε να πιω, ξένος ήμουν, και με περιμαζέψατε, γυμνός ήμουν, και με ντύσατε, αρρώστησα, και με επισκεφτήκατε, στη φυλακή ήμουν, και ήρθατε κοντά μου. Tότε θα αποκριθούν οι δίκαιοι και θα του πούνε: Kύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς και σε θρέψαμε ή να διψάς και σου δώσαμε να πιεις; Kαι πότε σε είδαμε ξένο και σε περιμαζέψαμε ή γυμνό και σε ντύσαμε; Kαι πότε σε είδαμε άρρωστο ή στη φυλακή και σε επισκεφτήκαμε; Kαι θ’ αποκριθεί ο βασιλιάς και θα τους πει: Πραγματικά, σας λέω, καθόσον τα κάνατε αυτά σ’ έναν από τους αδελφούς μου αυτούς τους ασήμαντους, σ’ εμένα τα κάνατε».
Το απόσπασμα αυτό γράφτηκε από τον Ματθαίο μεταφέροντας τη διδασκαλία του Ιησού. Περιγράφει το μέτρο με το οποίο ο καθένας που θα έχει αποφασίσει να τον ακολουθήσει στη ζωή του θα κριθεί.
Η διδασκαλία περί κρίσεως ακόμη κι αν αφορά τους χριστιανούς δίνει σίγουρα ένα πανανθρώπινο πλαίσιο για την αξία της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς. Το λόγιο του Ιησού αλλάζει το κέντρο βάρους της ιουδαϊκής ηθικιστικής θρησκευτικότητας. Δεν τον αγγίζουν οι θυσίες και οι φαρισαϊκές υπερβολές. Το εντελώς αντίθετο. Η κριτική του απέναντι στο θρησκευτικό κατεστημένο της εποχής είναι αδυσώπητο:
«Αλίμονο όμως σ’ εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί κατατρώτε τις οικίες των χηρών και για πρόφαση κάνετε μακριές προσευχές. γι’ αυτό θα λάβετε περισσότερη καταδίκη. Και αλίμονο σ’ εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί κλείνετε τη βασιλεία των ουρανών μπροστά στους ανθρώπους. Γιατί εσείς δεν εισέρχεστε ούτε εκείνους που θέλουν να εισέλθουν τους αφήνετε να εισέλθουν».
Μέσα στο διάβα των αιώνων από τότε που γράφτηκαν τα ευαγγέλια, μεταφέροντας σε γραπτή πλέον μορφή τη διδασκαλία του Ιησού, έχουν ειπωθεί εκατοντάδες θεωρίες περί της μη υπάρξεως του ως ιστορικού προσώπου και φυσικά ως θεανθρώπου, όπως επίσης και περί του αντιθέτου μέσα από τις έρευνες και τις μελέτες των ερευνητών της Καινής Διαθήκης. Κι αυτές όμως άλλους πείθουν και άλλους όχι.
Από την πρώτη στιγμή της ζωής του υπήρξε «σημείον αντιλεγόμενον». Ακόμη κι αν δεν ήταν ο ίδιος Θεάνθρωπος , μέσα από τη διδασκαλία του έδωσε νέα πνοή στο ανθρώπινο πρόσωπο: «Δεν υπάρχει πια Ιουδαίος και ειδωλολάτρης, δεν υπάρχει δούλος και ελεύθερος, δεν υπάρχει άνδρας και γυναίκα· όλοι σας είστε ένας, χάρη στον Ιησού Χριστό».
«Ξένος ήμουν, και με περιμαζέψατε». Η πρόταση αυτή επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε, με χιλιάδες πρόσφυγες να κατακλύζουν την Ελλάδα, έχοντας κερδίσει με κόπο και πόνο τη φωτιά και την καταστροφή του πολέμου, γενόμενοι θύματα σε ανίερες εμπορίες, που πλουτίζουν από το αίμα όσων μικρών και μεγάλων έχουν αγιάσει με θάνατο μαρτυρικό το Αιγαίο, το έσχατο σύνορο της Ε.Ε. που με περισσή απλότητα κλείνει σύνορα, ορθώνει τείχη, ξετυλίγει συρματοπλέγματα. Και η ανθρώπινη ζωή ευτελίζεται και απαξιώνεται από τον πολιτισμένο κόσμο, είτε είναι του διαφωτισμού, είτε είναι του χριστιανισμού. Πάνω από όλα οι εθνικές πολιτικές και κανένα ίχνος ευρωπαϊκής αλληλεγγύης.
Κάθε Μεγάλη Παρασκευή μετά την επιστροφή του επιταφίου στους ναούς συνηθίζεται να ψάλλουν ένα απόσπασμα από το λόγο του αγίου Επιφανίου, αρχιεπισκόπου Κύπρου (312 μ. Χ.), για την ημέρα αυτή :«Δώσε μου τούτο τον ξένο, που από βρέφος σαν ξένος φιλοξενήθηκε στον κόσμο. Δώσε μου τούτο τον ξένο, που οι ομόφυλοι από μίσος τον θανατώνουν σαν ξένο. Δώσε μου τούτο τον ξένο, που παραξενεύομαι να βλέπω του θανάτου το (παρά)ξενο. Δώσε μου τούτο τον ξένο, που ήξερε να φιλοξενεί τους πτωχούς και τους ξένους».
Είναι πολλές όμως ακόμη οι μέρες μέχρι τη Μεγάλη Παρασκευή. Η ανθρωπιά μας πρέπει να επαναστατήσει τώρα, όχι αύριο. Με όποιο τρόπο μπορεί ο καθένας.
Άλλωστε η επ-ανάσταση θέλει φαντασία. Κι εμείς σίγουρα τη διαθέτουμε όταν μας συναντήσει το φιλότιμο και η δυναμική της συνάντησης με τον άνθρωπο που μας χρειάζεται.
http://www.o-klooun.com/philosophy/fantasia-stin-ep-anastasi

Το μήνυμα του Μητροπολίτη Νιγηρίας για την Μ. Τεσσαρακοστή


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΙΓΗΡΙΑΣ
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ Μ. ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ 2016

  • Τελώνης – Φαρισαίος
  • Άσωτος γιος – Σπλαχνικός πατέρας
  • Δίκαιοι – Άδικοι

Όλη η περίοδος του Τριωδίου ένα και μόνο σκοπό είχε. Μέσα από τις αντιθετικές προσωπικότητες των πρωταγωνιστών των ευαγγελικών αναγνωσμάτων της περιόδου, μας έδειξε τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να προσεγγίσουμε την Μ. Τεσσαρακοστή. Απαραίτητο εφόδιο το τρίπτυχο : ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ – ΜΕΤΑΝΟΙΑ – ΚΕΝΩΣΗ.

Έχοντας θωρακίσει τον εαυτό μας με το παραπάνω τρίπτυχο , αρχίζει ένα μακρινό ταξίδι πνευματικών αναζητήσεων και γυμνασμάτων. Οι πέντε Κυριακές των Νηστειών αποτελούν τους σταθμούς του ανεφοδιασμού μας. Η πίστη της Εκκλησίας των επτά Οικουμενικών Συνόδων της Μιας και αδιαίρετης Εκκλησίας , μας χαρίζει την ορθή θεολογική προσέγγιση των δογμάτών της μέσα από την παράδοση των Πατέρων. Τη σκυτάλη παίρνει στη δεύτερη στάση ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο γίγαντας της Θεολογίας, που με γλώσσα αριστοτεχνική οριοθέτησε το ορθόδοξο από το ανορθόδοξο. Παρακάτω περιμένει ο Σταυρός του μαρτυρίου και της μαρτυρίας της εκκλησιαστικής μας συνείδησης για να τον προσκυνήσουμε, να τον αγγίξουμε και να λάβουμε τη δύναμη για τη συνέχιση της αγωνιστικής μας πορείας προς τα έσχατα. Ο Ιωάννης ο Σιναΐτης ετοιμάζεται να μας διδάξει την “Κλίμακα των αρετών”, αφού είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσουμε να υπερνικήσουμε τα πάθη που σαν βαρίδια μας κρατάνε εγκλωβισμένους στο εφήμερο παρών, χάνοντας έτσι το αιώνιο μέλλον. Χάρη σε αυτή την υπεράνθρωπη προσπάθεια υπερνίκησης των παθών μας , που φαντάζει για τον σύγχρονο άνθρωπο ο απόλυτος παραλογισμός, η πόρνη της Αιγύπτου με το όνομα Μαρία, καταφέρνει να περάσει το κατώφλι της αγιότητας , ακόμη κι αν η όψη της έμοιαζε πιότερο με εκείνη των ξωτικών παρά των ανθρώπων.

Τέλεψε η πορεία. Συνοδοιπόρος μας όλες τούτες τις μέρες η μάνα μας η Παναγιά. Κάθε τόσο που κάναμε να πέσουμε εκείνη έτοιμη να μας κρατήσει σφιχτά στην αγκαλιά της. Κι εμείς ως ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης δεν έχουμε τίποτε άλλο παρά να της ψάλουμε : “Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε”. Είναι όμως και οι Προηγιασμένη Λειτουργία που δυνάμωσε τα μέλη μας κι έδωσε ενέργεια , ώστε να μην τα παρατήσουμε και φανούμε ασυνεπείς απέναντι στον Κύριο μας. Το Σώμα Του και το Αίμα Του η απαντοχή μέσα στην έρημο της προσωπικής μας εξόδου από τη γη της αιχμαλωσίας προς τη γη της επαγγελίας.

Είναι δύσκολο να είσαι Ορθόδοξος χριστιανός. Όχι μόνο σήμερα που οι απαιτήσεις της καθημερινότητας μας υποβάλλουν στο μαρτύριο της επιβίωσης. Πάντα η ζωή του χριστιανού ήταν δύσκολη. Τόσο οι Πράξεις των Αποστόλων όσο και οι επιστολές μας το περιγράφουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο. Πρόκειται για απόφαση ζωής. Θέλει θάρρος και αφιέρωση στη μαθητεία κοντά στο Διδάσκαλο. Θέλει Σταυρό ο χριστιανός για να μπορέσει να ζήσει το αιώνιο μυστήριο της Ανάστασης. Θέλει θυσία του “εγώ” και υπέρβαση του φόβου απέναντι στο ομιχλώδες αύριο του κόσμου τούτου. Άλλωστε μας το είπε : “Εσείς δεν είστε αυτού του κόσμου”. Ο χριστιανός κάθε φορά που δέχεται το φωτισμό από το πρόσωπο του Ιησού, μέσα από τη μυστηριακή και λειτουργική ζωή, μεταμορφώνεται σε φορέα αλλαγής του σύμπαντος κόσμου. Φως ο Χριστός , φλόγες εμείς. Όσο μικρές κι αν είναι αυτές οι φλόγες , έχουν μια μοναδική ικανότητα να νικήσουν το σκοτάδι της απελπισίας και του θανάτου.

Παιδιά μου αγαπητά,
Ετούτη τη Μ. Τεσσαρακοστή σας καλώ εγώ ο πατέρας και επίσκοπος σας, να ενώσουμε τις προσευχές μας, ώστε ο Θεός να χαρίσει σε όλο τον κόσμο, ανεξάρτητα από χρώμα, έθνος και θρησκεία, την Ειρήνη και την Ελπίδα, για να μπορέσει η ζωή μας να σταματήσει να μοιάζει με κόλαση, αλλά να ακουμπήσει τον Παράδεισο!


Καλή κι ευλογημένη Μ. Τεσσαρακοστή!  

Ο Νιγηρίας 
Αλέξανδρος

Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2016

Παιδί μου σε περιμένω...


Με τα μάτια καρφωμένα στο δρόμο περίμενε. Δεν του είχε αρνηθεί να φύγει μακριά από το σπιτικό του για να ζήσει τη ζωή όπως ο ίδιος την ονειρευόταν. Πάντοτε μιλούσε στα παιδιά του για την ελευθερία. Μόνο ελεύθερους ανθρώπους ήθελε κοντά του. Όχι σκλάβους και φυλακισμένους. Ήξερε πως όποιος νιώθει φυλακισμένος κάποτε θα δραπετεύσει.  Πήγαινε του είπε και μάθε τον κόσμο. Μάζεψε εμπειρίες. Γίνε σοφός από το ταξίδι. Αλλά πάντα να θυμάσαι πως θα υπάρχει το σπιτικό στο οποίο γενήθηκες και μεγάλωσες. Πάντα θα υπάρχει η εστία. 

Κι ένα πρωινό έφυγε, παίρνοντας μαζί του ό,τι του αναλογούσε. Πέταγε από τη χαρά του. Ήταν ελεύθερος να κάνει κάθε του όνειρο πραγματικότητα. Κι έζησε. Μερόνυχτα ολόκληρα βρέθηκε σε πολιτείες φωτεινές γεμάτες από όλα εκείνα που κάνουν το νου του ανθρώπου να ξεχνάει ποιος είναι. Γνώρισε ανθρώπους, από άλλους τόπους και με άλλες συνήθειες. Ο χρόνος είχε σταματήσει. Ζούσε ένα όνειρο. Κι όσο ξόδευε χρήματα τόσο το όνειρο γινόταν πιο γλυκό. Μέχρι που όλα άλλαξαν και το όνειρο έγινε εφιάλτης. 

Ξάφνου άνοιξε τα μάτια και είδε πως ήταν μόνος. Έφυγαν όλοι εκείνοι που είχαν γίνει φίλοι και κολλητοί. Χωρίς χρήματα δεν τον χρειάζονταν. Έπρεπε να ψάξουν τον επόμενο ονειροπαρμένο για να περάσουν  καλά. Αυτός πλέον τους ήταν άχρηστος. Τα μάτια του άρχισαν να τρέχουν δάκρυα. Ένιωθε τόσο μόνος σε τούτη τη μεγαλούπολη με τους πολλούς ανθρώπους και τους τεράστιους δρόμους. Κλαίγοντας αποκοιμήθηκε...

- Πατέρα γιατί μ΄ άφησες να φύγω; Γιατί δε με σταμάτησες;
- Γιατί σε μεγάλωσα να είσαι ελεύθερος. Γιατί έπερεπε να μάθεις. Τα δικά μου τα παιδιά είναι αετοί. Σας έδωσα ό,τι καλύτερο μπορούσα για να πετάτε ψηλά και να έχετε στόχους. 
- Δες όμως. Δεν τα κατάφερα. Τα κατέστρεψα όλα. 
- Όχι παιδί μου. Τίποτε δεν καταστράφηκε. Είσαι πιο έμπειρος τώρα. Όλοι μέσα από τα λάθη μας μαθαίνουμε. Ξέρεις να ζυγίζεις τους ανθρώπους. Ο θυσαυρός σου είναι η ψυχή σου και όχι το πορτοφόλι σου. 
- Πατέρα, ντρέπομαι να σε κοιτάξω στα μάτια. Νομίζω πως δεν την αξίζω την αγάπη σου. 
- Η αγάπη του γονιού για το παιδιά του είναι δεδομένη. Μπορεί κάποιες φορές να μην καταλαβαίνουμε οι γονείς τα παιδιά μας, και τα παιδιά τους γονείς, αλλά δεν έχουμε πιότερο  από εσάς σε τούτη τη ζωή. 
- Πατέρα, κρυώνω εδώ που είμαι μόνος.  Θέλω να γυρίσω πίσω...
- Παιδί μου σε περιμένω. Πάντα σε περίμενα και πάντα θα σε περιμένω...Εσύ απλά πάρε την απόφαση.




Πέμπτη 14 Ιανουαρίου 2016

Πάρτε θέση με τον Κωστή Ζαφειράκη,

Ανήμερα τ΄ Αη Γιαννιού βρεθήκαμε με τον Κωστή στη Δημοτική τηλεόραση και τα είπαμε. Ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση και την φιλοξενία.



Το Μαργαριταρένιο Κουμπί.



Τελειώσαμε νωρίς τη Δευτέρα τη συνάντηση με το Δημήτρη και το Γιώργο. Μετά από δύο ώρες κουβέντας και σχεδιασμού για τις δράσεις του together για το 2016 ο Δημήτρης γύρισε σπίτι κι εμείς με το Γιώργο είπαμε να περπατήσουμε από την πλατεία Ναυαρίνου προς τη Φράγκων , γιατί ήθελα να ξαναδώ στην Ίωνος Δραγούμη τη στοά που έγιναν τα γυρίσματα της ταινίας "Ουζερί Τσιτσάνης", την οποία είδα την προηγούμενη μέρα και όλες οι εικόνες ήταν ολοζώντανες στο μυαλό μου. Η αγορά είχε ήδη κλείσει κι έτσι το κέντρο ήταν σχετικά ήσυχο. Είναι αλήθεια πως με κάποιους ανθρώπους καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή πως μια ολόκληρη ζωή δεν είναι αρκετή για να πεις όλα όσα θέλεις, και να ακούσεις όλα όσα έχουν να σου πούνε. Αυτό συμβαίνει και με το Γιώργο. Ό,τι θέμα και να πιάσουμε έχουμε τόσα πολλά να πούμε που θα μπορούσαμε να γράφουμε βιβλία ολόκληρα. Είναι μεγάλη η ευλογία να συναντάς τέτοιους ανθρώπους στη ζωή σου, που σου δίνουν συνέχεια αφορμές και ώθηση να πας τη γνώση και το μυαλό λίγο παραπέρα από τα όσα έχεις μάθει. Και σ΄ αυτό το κομμάτι δοξάζω το Θεό που μου έχει χαρίσει άπλετη την ευλογία του. 

Κουβεντιάζοντας φτάσαμε στην Ίωνος Δραγούμη, περάσαμε μπροστά από τον Άγιο Μήνα και σταθήκαμε λίγο πιο κάτω στη στοά. Η μεγάλη σιδερένια καγκελόπορτα κλειστή και μέσα η στοά σιωπηλή να θυμάται τη βοή και την ένταση των γυρισμάτων. Μερικές γρήγορες φωτογραφίες και συνέχεια της βόλτας μας. Στη Βασιλέως Ηρακλείου είδαμε τα έργα ανάπλασης. Έχει καιρό που ξεκίνησαν , αλλά μάλλον κανένας δεν ξέρει πότε θα τελειώσουν. Πιο πέρα η Φραγκοεκκλησιά, και το νοσοκομείο των καλογρεών "Άγιος Παύλος". Κάποτε ήταν από τα καλά νοσοκομεία της πόλης. Σήμερα κλειστό, χωρίς καμία δράση. Μεγάλη αμαρτία η αδράνεια. Και μάλιστα από ανθρώπους που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην ιεραποστολή και τη δράση. Σε λίγο είμασταν μπροστά στο δυτικό τείχος της πόλης. Ο Γιώργος σαν άριστος ξεναγός άρχισε να κεντάει την ιστορία του τείχους και κάπου εκεί σε μια γωνιά είδαμε ένα ένθετο γλυπτό που απεικόνιζε τον Ασκληπειό. Άλλη μια φωτογραφία και βόλτας συνέχεια. Αρχίσαμε να κατεβαίνουμε προς τη θάλασσα. Θυμήθηκα τα δυο χρόνια στο Λονδίνο που απεγνωσμένα έψαχνα να βρω τη θάλασσα. Κάποιες φορές νομίζοντας πως θα μπορούσε να την υποκαταστήσει ο Τάμεσης κατέβαινα μέχρι το Big Ben κι εκεί από τη γέφυρα έβλεπα τα σκοτεινά νερά ενός ποταμού που έλεγε την ιστορία του δικού του τόπου, αλλά δεν θύμιζε καθόλου τη δική μου γαλάζια θάλασσα των παιδικών και νεανικών μου χρόνων.

Μπήκαμε στο λιμάνι, περπατήσαμε μέχρι τις αποθήκες και σταθήκαμε μπροστά στον κινηματογράφο που χρησιμοποιεί το "Ολύμπιον" για τις προβολές του. Η σινεφίλ διάθεση μας αμέσως μας έβαλε στον πειρασμό να δούμε τις ταινίες που έπαιζαν. "Joy" στις εφτά και "Το Μαργαριταρένιο Κουμπί" στις πεντέμισι. Η ώρα ήταν πέντε και εικοσιεπτά. "Ξέρεις την υπόθεση;" ρωτάω το Γιώργο. "Όχι" μου λέει. "Περίμενε κι έχω εφαρμογή για τους κινηματογράφους στο κινητό μου". Ανοίγω και διαβάζω : "El Boton de Nacar" (Ντοκυμαντέρ)..."Οι ωκεανοί εμπεριέχουν την ιστορία του πλανήτη. Η θάλασσα κρατάει όλες τις φωνές της γης, αλλά και όσες προέρχονται από το διάστημα. Το νερό λαμβάνει ωθήσεις από τα αστέρια και τις μεταδίδει στους ζώντες οργανισμούς. Αυτό το νερό ως φυσικό φυσικό σύνορο της Χιλής, κρατάει και το μυστικό δύο μυστηριωδών κουμπιών που βρέθηκαν στον πάτο της θάλασσας. Η ταινία αναλύει αυτά τα ύδατα, ένα αρχιπέλαγος υπερφυσικού τοπίου και μεγάλης ιστορίας". Δε χρειάστηκε καν να μιλήσουμε με το Γιώργο. Απλά μπήκαμε μέσα και χαθήκαμε στη μαγεία της εικόνας, της ισπανικής γλώσσας, του ήχου του νερού, αλλά μαζί παγώσαμε μπροστά στη θηριωδία και τα εγκλήματα των αποικιοκρατών κατά των ιθαγενών της Παταγονίας.

Κι εδώ επειδή ο δικός μου λόγος θα είναι πολύ μα πολύ φτωχός μπροστά στην εικόνα, κάνε έναν κόπο να δείς συμβαίνει σε τούτο τον κόσμο, τον   κόσμο το μικρό και μέγα.




Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2016

Πάπας Φραγκίσκος: "Είμαστε όλοι παιδιά του ίδιου Θεού".



Μόλις πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε ένα βίντεο με τον Πάπα Φραγκίσκο όπου εκφράζει την

πεποίθηση πως όλες οι μεγάλες Θρησκείες είναι διαφορετικοί δρόμοι προς τον ίδιο Θεό.  

Πολλοί σκέφτονται διαφορετικά, αισθάνονται διαφορετικά, αναζητώντας το Θεό με διαφορετικούς τρόπους. Σε αυτό το πλήθος, σε αυτό το φάσμα των θρησκειών, υπάρχει μόνο μία βεβαιότητα που έχουμε για όλους: είμαστε όλοι παιδιά του Θεού », είπε ο Πάπας Φραγκίσκος στο μήνυμά του, που κυκλοφόρησε στις 6 Ιανουαρίου στη γιορτή των Θεοφανείων.

Το βίντεο έχει και μια καινοτομία σε σχέση με προηγούμενα. Παρουσιάζει εκπροσώπους των θρησκειών να εκφράζουν την πίστη τους:
"Έχω εμπιστοσύνη στον Βούδα" ανακοινώνει μια γυναίκα λάμα
«Πιστεύω στον Θεό" επιβεβαιώνει  ένας ραβίνος.

"Πιστεύω στον Ιησού Χριστό", λέει ένας χριστιανός ιερέας
"Πιστεύω στον Αλλάχ," δηλώνει ένας ισλαμιστής μουφτής.
Στη συνέχεια και αφού ο Πάπας ισχυρίζεται ότι όλοι, ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις είναι παιδιά του Θεού, οι θρησκευτικοί ηγέτες δηλώνουν την κοινή τους πίστη στην αγάπη.
Ο Πάπας Φραγκίσκος κλείνει το βίντεο εκφράζοντας την ελπίδα προς τους τηλεθεατές :"Αυτό το μήνα σας καλώ να προσευχηθούμε με ένα και μοναδικό αίτημα :  ο ειλικρινής διάλογος μεταξύ  ανδρών και  γυναικών από διαφορετικές θρησκείες μπορούν να παράξουν τους καρπούς της ειρήνης και της δικαιοσύνης. Έχω εμπιστοσύνη στις προσευχές σας. "
Αφιερώστε 1.30 λεπτό και να το δείτε κι ενώστε την προσευχή σας σε όποιο Θεό κι αν πιστεύετε, ή δεν πιστεύετε!






Τρίτη 12 Ιανουαρίου 2016

"...γιατί together μπορούμε καλύτερα..." 12.01.16

Με την Αλεξάνδρα και τον Αιμίλιο μόλις πριν μια ώρα τελειώσαμε τη ραδιοφωνική μας εκπομπή. Μαζί μας τηλεφωνικά ο Γιώργος Σαράτσης και ο π. Μάριος Ρήγος μοιράστηκαν μαζί μας όμορφες σκέψεις για την πραγματική ζωή..."γιατί together μπορούμε καλύτερα".


https://soundcloud.com/father-ioustinos/together12_01_16

Αλεξάνδρα Σταμούλη

Γιώργος Σαράτσης

π. Μάριος Ρήγος