Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2016

«Φαντασία στην επ-ανάσταση»

«Γιατί πείνασα, και μου δώσατε να φάω, δίψασα, και μου δώσατε να πιω, ξένος ήμουν, και με περιμαζέψατε, γυμνός ήμουν, και με ντύσατε, αρρώστησα, και με επισκεφτήκατε, στη φυλακή ήμουν, και ήρθατε κοντά μου. Tότε θα αποκριθούν οι δίκαιοι και θα του πούνε: Kύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς και σε θρέψαμε ή να διψάς και σου δώσαμε να πιεις; Kαι πότε σε είδαμε ξένο και σε περιμαζέψαμε ή γυμνό και σε ντύσαμε; Kαι πότε σε είδαμε άρρωστο ή στη φυλακή και σε επισκεφτήκαμε; Kαι θ’ αποκριθεί ο βασιλιάς και θα τους πει: Πραγματικά, σας λέω, καθόσον τα κάνατε αυτά σ’ έναν από τους αδελφούς μου αυτούς τους ασήμαντους, σ’ εμένα τα κάνατε».
Το απόσπασμα αυτό γράφτηκε από τον Ματθαίο μεταφέροντας τη διδασκαλία του Ιησού. Περιγράφει το μέτρο με το οποίο ο καθένας που θα έχει αποφασίσει να τον ακολουθήσει στη ζωή του θα κριθεί.
Η διδασκαλία περί κρίσεως ακόμη κι αν αφορά τους χριστιανούς δίνει σίγουρα ένα πανανθρώπινο πλαίσιο για την αξία της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς. Το λόγιο του Ιησού αλλάζει το κέντρο βάρους της ιουδαϊκής ηθικιστικής θρησκευτικότητας. Δεν τον αγγίζουν οι θυσίες και οι φαρισαϊκές υπερβολές. Το εντελώς αντίθετο. Η κριτική του απέναντι στο θρησκευτικό κατεστημένο της εποχής είναι αδυσώπητο:
«Αλίμονο όμως σ’ εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί κατατρώτε τις οικίες των χηρών και για πρόφαση κάνετε μακριές προσευχές. γι’ αυτό θα λάβετε περισσότερη καταδίκη. Και αλίμονο σ’ εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί κλείνετε τη βασιλεία των ουρανών μπροστά στους ανθρώπους. Γιατί εσείς δεν εισέρχεστε ούτε εκείνους που θέλουν να εισέλθουν τους αφήνετε να εισέλθουν».
Μέσα στο διάβα των αιώνων από τότε που γράφτηκαν τα ευαγγέλια, μεταφέροντας σε γραπτή πλέον μορφή τη διδασκαλία του Ιησού, έχουν ειπωθεί εκατοντάδες θεωρίες περί της μη υπάρξεως του ως ιστορικού προσώπου και φυσικά ως θεανθρώπου, όπως επίσης και περί του αντιθέτου μέσα από τις έρευνες και τις μελέτες των ερευνητών της Καινής Διαθήκης. Κι αυτές όμως άλλους πείθουν και άλλους όχι.
Από την πρώτη στιγμή της ζωής του υπήρξε «σημείον αντιλεγόμενον». Ακόμη κι αν δεν ήταν ο ίδιος Θεάνθρωπος , μέσα από τη διδασκαλία του έδωσε νέα πνοή στο ανθρώπινο πρόσωπο: «Δεν υπάρχει πια Ιουδαίος και ειδωλολάτρης, δεν υπάρχει δούλος και ελεύθερος, δεν υπάρχει άνδρας και γυναίκα· όλοι σας είστε ένας, χάρη στον Ιησού Χριστό».
«Ξένος ήμουν, και με περιμαζέψατε». Η πρόταση αυτή επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε, με χιλιάδες πρόσφυγες να κατακλύζουν την Ελλάδα, έχοντας κερδίσει με κόπο και πόνο τη φωτιά και την καταστροφή του πολέμου, γενόμενοι θύματα σε ανίερες εμπορίες, που πλουτίζουν από το αίμα όσων μικρών και μεγάλων έχουν αγιάσει με θάνατο μαρτυρικό το Αιγαίο, το έσχατο σύνορο της Ε.Ε. που με περισσή απλότητα κλείνει σύνορα, ορθώνει τείχη, ξετυλίγει συρματοπλέγματα. Και η ανθρώπινη ζωή ευτελίζεται και απαξιώνεται από τον πολιτισμένο κόσμο, είτε είναι του διαφωτισμού, είτε είναι του χριστιανισμού. Πάνω από όλα οι εθνικές πολιτικές και κανένα ίχνος ευρωπαϊκής αλληλεγγύης.
Κάθε Μεγάλη Παρασκευή μετά την επιστροφή του επιταφίου στους ναούς συνηθίζεται να ψάλλουν ένα απόσπασμα από το λόγο του αγίου Επιφανίου, αρχιεπισκόπου Κύπρου (312 μ. Χ.), για την ημέρα αυτή :«Δώσε μου τούτο τον ξένο, που από βρέφος σαν ξένος φιλοξενήθηκε στον κόσμο. Δώσε μου τούτο τον ξένο, που οι ομόφυλοι από μίσος τον θανατώνουν σαν ξένο. Δώσε μου τούτο τον ξένο, που παραξενεύομαι να βλέπω του θανάτου το (παρά)ξενο. Δώσε μου τούτο τον ξένο, που ήξερε να φιλοξενεί τους πτωχούς και τους ξένους».
Είναι πολλές όμως ακόμη οι μέρες μέχρι τη Μεγάλη Παρασκευή. Η ανθρωπιά μας πρέπει να επαναστατήσει τώρα, όχι αύριο. Με όποιο τρόπο μπορεί ο καθένας.
Άλλωστε η επ-ανάσταση θέλει φαντασία. Κι εμείς σίγουρα τη διαθέτουμε όταν μας συναντήσει το φιλότιμο και η δυναμική της συνάντησης με τον άνθρωπο που μας χρειάζεται.
http://www.o-klooun.com/philosophy/fantasia-stin-ep-anastasi

Το μήνυμα του Μητροπολίτη Νιγηρίας για την Μ. Τεσσαρακοστή


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΙΓΗΡΙΑΣ
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ Μ. ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ 2016

  • Τελώνης – Φαρισαίος
  • Άσωτος γιος – Σπλαχνικός πατέρας
  • Δίκαιοι – Άδικοι

Όλη η περίοδος του Τριωδίου ένα και μόνο σκοπό είχε. Μέσα από τις αντιθετικές προσωπικότητες των πρωταγωνιστών των ευαγγελικών αναγνωσμάτων της περιόδου, μας έδειξε τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να προσεγγίσουμε την Μ. Τεσσαρακοστή. Απαραίτητο εφόδιο το τρίπτυχο : ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ – ΜΕΤΑΝΟΙΑ – ΚΕΝΩΣΗ.

Έχοντας θωρακίσει τον εαυτό μας με το παραπάνω τρίπτυχο , αρχίζει ένα μακρινό ταξίδι πνευματικών αναζητήσεων και γυμνασμάτων. Οι πέντε Κυριακές των Νηστειών αποτελούν τους σταθμούς του ανεφοδιασμού μας. Η πίστη της Εκκλησίας των επτά Οικουμενικών Συνόδων της Μιας και αδιαίρετης Εκκλησίας , μας χαρίζει την ορθή θεολογική προσέγγιση των δογμάτών της μέσα από την παράδοση των Πατέρων. Τη σκυτάλη παίρνει στη δεύτερη στάση ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο γίγαντας της Θεολογίας, που με γλώσσα αριστοτεχνική οριοθέτησε το ορθόδοξο από το ανορθόδοξο. Παρακάτω περιμένει ο Σταυρός του μαρτυρίου και της μαρτυρίας της εκκλησιαστικής μας συνείδησης για να τον προσκυνήσουμε, να τον αγγίξουμε και να λάβουμε τη δύναμη για τη συνέχιση της αγωνιστικής μας πορείας προς τα έσχατα. Ο Ιωάννης ο Σιναΐτης ετοιμάζεται να μας διδάξει την “Κλίμακα των αρετών”, αφού είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσουμε να υπερνικήσουμε τα πάθη που σαν βαρίδια μας κρατάνε εγκλωβισμένους στο εφήμερο παρών, χάνοντας έτσι το αιώνιο μέλλον. Χάρη σε αυτή την υπεράνθρωπη προσπάθεια υπερνίκησης των παθών μας , που φαντάζει για τον σύγχρονο άνθρωπο ο απόλυτος παραλογισμός, η πόρνη της Αιγύπτου με το όνομα Μαρία, καταφέρνει να περάσει το κατώφλι της αγιότητας , ακόμη κι αν η όψη της έμοιαζε πιότερο με εκείνη των ξωτικών παρά των ανθρώπων.

Τέλεψε η πορεία. Συνοδοιπόρος μας όλες τούτες τις μέρες η μάνα μας η Παναγιά. Κάθε τόσο που κάναμε να πέσουμε εκείνη έτοιμη να μας κρατήσει σφιχτά στην αγκαλιά της. Κι εμείς ως ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης δεν έχουμε τίποτε άλλο παρά να της ψάλουμε : “Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε”. Είναι όμως και οι Προηγιασμένη Λειτουργία που δυνάμωσε τα μέλη μας κι έδωσε ενέργεια , ώστε να μην τα παρατήσουμε και φανούμε ασυνεπείς απέναντι στον Κύριο μας. Το Σώμα Του και το Αίμα Του η απαντοχή μέσα στην έρημο της προσωπικής μας εξόδου από τη γη της αιχμαλωσίας προς τη γη της επαγγελίας.

Είναι δύσκολο να είσαι Ορθόδοξος χριστιανός. Όχι μόνο σήμερα που οι απαιτήσεις της καθημερινότητας μας υποβάλλουν στο μαρτύριο της επιβίωσης. Πάντα η ζωή του χριστιανού ήταν δύσκολη. Τόσο οι Πράξεις των Αποστόλων όσο και οι επιστολές μας το περιγράφουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο. Πρόκειται για απόφαση ζωής. Θέλει θάρρος και αφιέρωση στη μαθητεία κοντά στο Διδάσκαλο. Θέλει Σταυρό ο χριστιανός για να μπορέσει να ζήσει το αιώνιο μυστήριο της Ανάστασης. Θέλει θυσία του “εγώ” και υπέρβαση του φόβου απέναντι στο ομιχλώδες αύριο του κόσμου τούτου. Άλλωστε μας το είπε : “Εσείς δεν είστε αυτού του κόσμου”. Ο χριστιανός κάθε φορά που δέχεται το φωτισμό από το πρόσωπο του Ιησού, μέσα από τη μυστηριακή και λειτουργική ζωή, μεταμορφώνεται σε φορέα αλλαγής του σύμπαντος κόσμου. Φως ο Χριστός , φλόγες εμείς. Όσο μικρές κι αν είναι αυτές οι φλόγες , έχουν μια μοναδική ικανότητα να νικήσουν το σκοτάδι της απελπισίας και του θανάτου.

Παιδιά μου αγαπητά,
Ετούτη τη Μ. Τεσσαρακοστή σας καλώ εγώ ο πατέρας και επίσκοπος σας, να ενώσουμε τις προσευχές μας, ώστε ο Θεός να χαρίσει σε όλο τον κόσμο, ανεξάρτητα από χρώμα, έθνος και θρησκεία, την Ειρήνη και την Ελπίδα, για να μπορέσει η ζωή μας να σταματήσει να μοιάζει με κόλαση, αλλά να ακουμπήσει τον Παράδεισο!


Καλή κι ευλογημένη Μ. Τεσσαρακοστή!  

Ο Νιγηρίας 
Αλέξανδρος