Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

Ο ΣΠΟΡΙΑΣ

Πλήθος αναρίθμητο είχε συναχθεί να δει και ν’ ακούσει τον Κύριο.
Μερικοί είχαν ενδιαφέρον μεγάλο. Παρακολουθούσαν τη διδασκαλία Του με προσοχή. Παντού, όπου μάθαιναν ότι δίδασκε, πήγαιναν. Υπήρχαν όμως και πολλοί άλλοι που πήγαιναν από περιέργεια. Αφού πήγαιναν τόσοι άλλοι, πήγαιναν κι αυτοί. Και άλλοι έμειναν τελείως αδιάφοροι.
Ο Κύριος άρχισε να τους ζωγραφίζει με απαράμιλλη απλότητα και χάρη μια συνηθισμένη γι’ αυτούς αγροτική σκηνή:
Βγήκε ένας γεωργός με το δισάκι του στον ώμο να σπείρει στο χωράφι του το σπόρο του. Πεπειραμένος γεωργός όπως ήταν, σκόρπισε με χάρη άφθονο το σπόρο στο οργωμένο χωράφι.
Όμως να, καθώς έσπερνε, ένα μέρος από το σπόρο έπεσε κατά το δρόμο και έπειτα από λίγο πατήθηκε και τον έφαγαν τα πτηνά.
Μερικοί σπόροι έπεσαν σε γη που είχε πάνω-πάνω λίγο χώμα, αλλ’ από κάτω ήταν όλο πέτρα. Και αυτοί όταν φύτρωσαν, έπειτα από λίγο ξεράθηκαν διότι δεν είχε εκεί υγρασία. Έπεσαν ακόμη και σπόροι σε έδαφος που είχε και σπόρους από αγκάθια και βλάστησαν. Όμως συγχρόνως βλάστησαν και τα αγκάθια και τους έπνιξαν. Έτσι, πήγαν κι αυτοί χαμένοι!…
Μόνο το μέρος του σπόρου που έπεσε στο καλά οργωμένο έδαφος – «εὶς τήν γῆν τήν ὰγαθήν» – βλάστησε, αναπτύχθηκε και έκανε καρπό εκατό φορές περισσότερο από το σπόρο.
Το πολύ το πλήθος άκουσε την ωραία αυτή παραβολή, την τόσο παραστατική, χωρίς να ενδιαφερθεί να ρωτήσει το θείο Διδάσκαλο ποιο είναι το βαθύτερο νόημά της. Μόνο οι μαθητές Του Τον πλησίασαν ιδιαιτέρως και Τον ρώτησαν: «Τίς εἴη ἡ παραβολή αὕτη;»
- Ποιο το βαθύτερο νόημα της παραβολής αυτής;
Ο Κύριος ευχαριστήθηκε πολύ από το ενδιαφέρον των μαθητών και τους απάντησε:
- Σε σας που έχετε ενδιαφέρον και καλή διάθεση δόθηκε από τον Θεό η χάρη να γνωρίσετε τις ουράνιες αλήθειες – «τα μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ». Στους άλλους όμως διδάσκω με παραβολές, διότι ούτε ο νους τους ούτε η καρδιά τους έχει ενδιαφέρον και πόθο να μάθει τα βαθύτερα νοήματα, τα πνευματικά, ούτε φροντίζει να τα συγκρατήσει, για να τα εφαρμόσει και να τα κάνει ζωή του.
Στη συνέχεια τους εξήγησε το νόημα της παραβολής:
Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού. Η διδασκαλία Του.
Είναι οι άνθρωποι που ακούνε το λόγο του Θεού χωρίς κανένα βαθύτερο ενδιαφέρον. Η καρδιά τους μένει ασυγκίνητη. Ό,τι ακούνε σταματά ως τ’ αυτιά τους. Ύστερα Τον ξεχνούν. Γι’ αυτό μοιάζουν με τη σκληρή γη την πατημένη.
Υπάρχουν και άλλοι που, ενώ ενθουσιάζονται στην αρχή από την ωραιότητα του θείου λόγου, έπειτα δεν φροντίζουν να ριζώσει μέσα τους με πίστη. Μόλις παρουσιασθεί καμιά δυσκολία, αμέσως τα ξεχνούν όλα. Νομίζεις ότι δεν άκουσαν ποτέ λόγο Θεού. Μοιάζουν αυτοί με το πετρώδες έδαφος, το άγονο.
Υπάρχουν όμως και πολλοί άλλοι που ακούνε το λόγο του Θεού με ευχαρίστηση. Τον δέχονται μέσα στην ψυχή τους και θέλουν να ωφεληθούν από αυτόν και να τον χρησιμοποιήσουν. Όμως κάνουν ένα μεγάλο σφάλμα. Αφήνουν τ’ αυτιά τους ελεύθερα να δεχούν και άλλους σπόρους. Τους σπόρους του κακού. Αφήνουν και τα ελαττώματά τους ανεμπόδιστα να θεριεύουν. Έτσι τον καλό σπόρο τον πνίγουν τ’ αγκάθια και τριβόλια.
Αποκαρδιωτικά, θλιβερά ήταν όσα ο Κύριος είπε και για τις τρεις αυτές κατηγορίες του εδάφους…
Δόξα τω Θεώ όμως, υπάρχει και η γη η αγαθή, που κάνει «καρπόν ὲκατονταπλασίονα».
Ποιοι μοιάζουν με αυτή;
Το πρόσθεσε και αυτό ο Κύριος:
Όσοι προσεκτικά ακούνε ή διαβάζουν το λόγο του Θεού μ’ ενδιαφέρον να καταλάβουν το πνευματικό βάθος του. Όσοι τον πιστεύουν μέσα τους ως ουράνιο λόγο. Τον ξαναφέρνουν στη μνήμη τους και αγωνίζονται με πίστη στη θεϊκή δύναμή του να τον εφαρμόσουν. Να τον κάνουν πράξη στη ζωή τους. Έτσι, πολλαπλασιάζεται σε εκατό ο σπόρος του λόγου του Θεού. Και καρποφορεί μέσα τους πλούσια κάθε αρετή.
Ο Κύριος, όταν τελείωσε την παραβολή, θέλησε να ξυπνήσει περισσότερο το ενδιαφέρον του πλήθους. Φώναξε λοιπόν με φωνή υψωμένη, δυνατή: «Ὁ ἔχων ῶτα ἀκούειν ἀκουέτω!»
- Όποιος έχει πνευματικό ενδιαφέρον και θέλει να μαθαίνει το θέλημα του Θεού, ας ακούει προσεκτικά τη διδασκαλία μου.

———————–

Εμείς άραγε πώς ακούμε τα λόγια του Θεού;

Κάθε Κυριακή ακούμε στην εκκλησία τον Απόστολο, το ιερό Ευαγγέλιο, το κήρυγμα… Όλα όσα ακούμε εκεί, τα λόγια του Θεού μας διδάσκουν. Έρχεται έπειτα και η ώρα του Κατηχητικού, που προσφέρει το λόγο του Θεού με τρόπο περισσότερο προσαρμοσμένο προς την ηλικία και τις σχολικές γνώσεις του καθενός…

Τ’ ακούμε όλα αυτά προσεκτικά; Έχουμε την καρδιά μας ανοικτή πρόθυμα να τα δεχθεί και να τα φυλάξει;

Αλλά και για την κάθε μέρα υπάρχει άφθονος ο γραπτός θείος λόγος: το Ευαγγέλιο με την ερμηνεία του. Χριστιανικά βιβλία και περιοδικά κατάλληλα για τον καθένα και την καθεμιά…

Τα διαβάζουμε με επιμέλεια και προσοχή;

Ή αρχίζουμε και τα αφήνουμε μισοτελειωμένα;

Το λόγο του Θεού μας προσφέρουν ακόμη και οι άνθρωποι του Θεού, που ενδιαφέρονται για την πρόοδό μας: οι γονείς μας, οι καθηγητές και δάσκαλοί μας… Οι κατηχητές και οι πνευματικοί πατέρες μας…

Τους ακούμε προσεκτικά, όταν μας συμβουλεύουν ποιο είναι το θέλημα του Θεού;

Μήπως συμβαίνει και σε μας αυτό που λέει ο λαός μας: «από το ένα αυτί μπαίνουν και από το άλλο βγαίνουν»;

«Ὁ ἔχων ῶτα ἀκούειν ἀκουέτω», φωνάζει και σε μας ο Κύριος.

Ολάνοιχτα λοιπόν τα αυτιά μας τα σωματικά.

Ολάνοιχτα και τα πνευματικά αυτιά. Με την καρδιά έτοιμη να ρουφήξει το λόγο του Θεού. Να τον κλείσει μέσα της θησαυρό ανεκτίμητο, ασύγκριτο…

Άγρυπνος ο νους να αντιλαμβάνεται σωστά τις ουράνιες αλήθειες που χαρίζουν απόλυτη την ικανοποίηση στην ψυχή και της προετοιμάζουν ανέκφραστη την ευτυχία…

Δυνατή και ακατάβλητη η θέληση να συγκρατεί παντοτινά με πίστη σταθερή το λόγο του Θεού και να τον κάνει πράξη στη ζωή, όσα εμπόδια και αν ορθώνονται μπροστά.

Ο Θεός θα ευλογεί τότε.

Και οι καρποί θα είναι αμέτρητοι…

Και εδώ στη γη। Και στον Ουρανό।
************************
ΠΟΙΗΜΑ
Μια μέρα βγήκε ο Σποριάς να σπείρει τον αγρό του
εκεί ήτανε η σκέψη του αυτό ήτανε ο βίος του.

Μια χούφτα έπεσε σιμά στο δίπλα μονοπάτι
την αφανίσαν τα πουλιά το πέλμα του διαβάτη.

Κάμποσοι σπόροι έπεσαν εκεί που ήτανε βράχοι
νερό δεν βρήκαν δίψασαν και χάθηκαν μονάχοι.

Πιο πέρα στο χωράφι του αγκάθια είχαν μείνει
έπεσε μέσα ο σπόρος του δεν μπόρεσε να γίνει.

Εκεί που η γη ήταν έτοιμη και καλοσκαλισμένη
εβλάστησε έκανε καρπό αυτό η σπορά προσμένει.

Πέτρες, αγκάθια και κλαριά να διώξει
η σκαπάνη να πάρει τον καρπό ο Χριστός να δώσει το στεφάνι.

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2010

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ :
Όρθρος – Θεία Λειτουργία : 7:30 πμ. – 10.30 πμ.
Κυριακή 3 Οκτωβρίου (Β΄Λουκά) , Αγιασμός του μήνα
Κυριακή 10 Οκτωβρίου (Γ΄Λουκά)
Κυριακή 17 Οκτωβρίου (Σπορέως)
Κυριακή 24 Οκτωβρίου (Στ΄ Λουκά)
Τρίτη 26 Οκτωβρίου (Αγίου Δημητρίου)
Πέμπτη 28 Οκτωβρίου (Αγίας Σκέπης)
Κυριακή 31 Οκτωβρίου (Ε΄Λουκά)
Εσπερινός κάθε Σάββατο και κάθε παραμονή εορτής στις 6.30 μμ.
ΣΥΝΑΞΗ ΜΕΛΕΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ
Έναρξη Κυριακή 17 Οκτωβρίου στις 5.00 μμ.
Θέμα : «Η επιστολή του Απ. Παύλου προς τους Φιλιππησίους»
Υπεύθυνος : π. Ιουστίνος
ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΕΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΑΘΗΤΩΝ-ΜΑΘΗΤΡΙΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
Έναρξη Σάββατο 16 Οκτωβρίου στις 4.00 μμ.
Υπεύθυνος : π. Φίλιππος
ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ
Ο π. Ιουστίνος εξομολογεί κάθε Σάββατο στις 7.00 μμ.
(μετά το τέλος του Εσπερινού)
ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΑ
Υπεύθυνος : π. Φίλιππος

Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

ΚΥΡΙΑΚΗ 10 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010

Γ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΟΥΚΑ (Λουκάς ζ΄, 11-16 )
ΚΕΙΜΕΝΟ :
«Καί ἐγένετο ἐν τῷ ἑξῆς ἐπορεύετο εἰς πόλιν καλουμένην Ναΐν καί συνεπορεύοντο αὐτῶ οἱ μαθηταί αὐτοῦ ἱκανοί καί ὄχλος πολύς.
Ὡς δέ ἤγγισε τῇ πύλῃ τῆς πόλεως, καί ἰδού ἐξεκομίζετο τεθνηκῶς υἱός μονογενής τή μητρί αὐτοῦ, καί αὐτή ἦν χήρα, καί ὄχλος τῆς πόλεως ἱκανός ἤν σύν αὐτή. Καί ἰδών αὐτήν ὁ Κύριος ἐσπλαγχνίσθη ἐπ' αὐτῇ καί εἶπεν αὐτῇ "μή κλαῖε"
Kαί προσελθῶν ἤψατο τῆς σοροῦ, οἱ δέ βαστάζοντες ἔστησαν, καί εἶπε " νεανίσκε, σοί λέγω, ἐγέρθητι". Καί ἀνεκάθισεν ὁ νεκρός καί ἤρξατο λαλεῖν, καί ἔδωκεν αὐτόν τῇ μητρί αὐτοῦ.
ἔλαβε δέ φόβος πάντας καί ἐδόξαζον τόν Θεόν, λέγοντες ὅτι προφήτης μέγας ἐγήγερται ἐν ἠμίν, καί ὅτι ἐπεσκέψατο ὁ Θεός τόν λαόν αὐτοῦ».
ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ :
Εκείνο τον καιρό πήγαινε ο Ιησούς σε μια πόλη που την έλεγαν Ναΐν. Και πήγαιναν μαζί του πολλοί μαθητές και πολύς κόσμος.
Και μόλις πλησίασε στην πύλη της πόλεως, να κι έβγαζαν ένα πεθαμένο, μοναχογιό στη μητέρα του που ήταν και χήρα και ήταν μαζί της πολύς κόσμος από την πόλη. Κι όταν την είδε ο Κύριος τη λυπήθηκε και της είπε"Μην κλαις"
και πλησίασε κι ακούμπησε το χέρι του στο φέρετρο. Εκείνοι που σήκωναν τον πεθαμένο σταμάτησαν και ο Κύριος είπε" Παλληκάρι, σε σένα λέγω, σήκω επάνω". Και σηκώθηκε καθιστός ο νεκρός μέσα στο φέρετρο κι άρχισε να μιλάει και ο Κύριος τον έδωκε στη μητέρα του.
Και τους έπιασε όλους φόβος και δόξαζαν το Θεό κι έλεγαν πως μεγάλος προφήτης παρουσιάστηκε μεταξύ τους και πως ο Θεός επισκέφτηκε το λαό του.
ΣΧΟΛΙΑ :
1. Στο σημερινό θαύμα ο Κύριος ανασταίνει το μοναχογιό μιας πονεμένης χήρας μητέρας. Ο Κύριος νιώθει τον πόνο της δύστυχης μάνας, γι' αυτό και βρίσκεται πολύ κοντά της. Η παρηγοριά που της πρόσφερε ήταν η θαυματουργική ανάσταση του γιου της. Με το θαύμα αυτό ο Κύριος λέγει στη μητέρα και σ' όλους εμάς που διαβάζουμε την περικοπή, πως ο θάνατος νικήθηκε και μετατράπηκε σε ύπνο. Αυτό το χαρούμενο μήνυμα μας μεταφέρουν όλα τα θαύματα της αναστάσεως των νεκρών που έκαμε ο Κύριος. έτσι έγινε με το σημερινό θαύμα, με τη θυγατέρα του Ιάειρου (Βλέπε Λουκά η' 41-56) και το Λάζαρο (Βλέπε Ιωάννη ια' 1-44).
2. Ο θάνατος είναι το αποτέλεσμα της αμαρτίας του ανθρώπου. Οι Πρωτόπλαστοι, με την παρακοή τους, περιφρόνησαν την εντολή του Θεού κι έφαγαν απ ο το δέντρο του καλού και του κακού. έτσι έδειξε ο άνθρωπος, πως δε χρειάζεται στη ζωή του το Θεό. Ο Θεός όμως είναι η ζωή μας και το αληθινό φως του κόσμου. Αφού ο άνθρωπος αρνήθηκε με την αμαρτία του το Θεό, βρέθηκε αναγκαστικά στο θάνατο. έχασε το φως, που είναι ο Χριστός και βρήκε το σκοτάδι.
3. «Ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού» ήρθε στον κόσμο για να μας λυτρώσει απ ο το σατανά και το θάνατο. Ο Κύριος με το σταυρικό θάνατο Του και την ένδοξη Ανάσταση Του κατάργησε το θάνατο και μας χάρισε την αγάπη και την αιώνια ζωή. Το χαρμόσυνο αυτό ο μήνυμα του Ευαγγελίου αποτελεί την πίστη και τη ζωή της Εκκλησίας μας, που αδιάκοπα ψάλλει: « Ο Σταυρός Σου, Κύριε, ζωή και Ανάστασις υπάρχει τω λαώ Σου (= στο λαό σου)». Η Εκκλησία μας καλεί όλους να πάρουμε μέρος στη θεία Λειτουργία και να δεχτούμε μέσα μας τη ζωή του Χριστού με το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας. Όταν κοινωνάμε το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, παίρνουμε μέσα μας τη ζωή του Θεού και έτσι νικάμε το θάνατο. Ο Μέγας Αθανάσιος ονομάζει τη Θεία Ευχαριστία «φάρμακο αθανασίας».