Πάρτε θέση με τον Κωστή Ζαφειράκη,

Ανήμερα τ΄ Αη Γιαννιού βρεθήκαμε με τον Κωστή στη Δημοτική τηλεόραση και τα είπαμε. Ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση και την φιλοξενία.

Το Μαργαριταρένιο Κουμπί.

Τελειώσαμε νωρίς τη Δευτέρα τη συνάντηση με το Δημήτρη και το Γιώργο. Μετά από δύο ώρες κουβέντας και σχεδιασμού για τις δράσεις του together για το 2016 ο Δημήτρης γύρισε σπίτι κι εμείς με το Γιώργο είπαμε να περπατήσουμε από την πλατεία Ναυαρίνου προς τη Φράγκων , γιατί ήθελα να ξαναδώ στην Ίωνος Δραγούμη τη στοά που έγιναν τα γυρίσματα της ταινίας "Ουζερί Τσιτσάνης", την οποία είδα την προηγούμενη μέρα και όλες οι εικόνες ήταν ολοζώντανες στο μυαλό μου. Η αγορά είχε ήδη κλείσει κι έτσι το κέντρο ήταν σχετικά ήσυχο. Είναι αλήθεια πως με κάποιους ανθρώπους καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή πως μια ολόκληρη ζωή δεν είναι αρκετή για να πεις όλα όσα θέλεις, και να ακούσεις όλα όσα έχουν να σου πούνε. Αυτό συμβαίνει και με το Γιώργο. Ό,τι θέμα και να πιάσουμε έχουμε τόσα πολλά να πούμε που θα μπορούσαμε να γράφουμε βιβλία ολόκληρα. Είναι μεγάλη η ευλογία να συναντάς τέτοιους ανθρώπους στη ζωή σου, που σου δίνουν συνέχεια αφορμές και ώθηση να πας τη γνώση και το μυαλό λίγο παραπέρα από τα όσα έχεις μάθει. Και σ΄ αυτό το κομμάτι δοξάζω το Θεό που μου έχει χαρίσει άπλετη την ευλογία του. 

Κουβεντιάζοντας φτάσαμε στην Ίωνος Δραγούμη, περάσαμε μπροστά από τον Άγιο Μήνα και σταθήκαμε λίγο πιο κάτω στη στοά. Η μεγάλη σιδερένια καγκελόπορτα κλειστή και μέσα η στοά σιωπηλή να θυμάται τη βοή και την ένταση των γυρισμάτων. Μερικές γρήγορες φωτογραφίες και συνέχεια της βόλτας μας. Στη Βασιλέως Ηρακλείου είδαμε τα έργα ανάπλασης. Έχει καιρό που ξεκίνησαν , αλλά μάλλον κανένας δεν ξέρει πότε θα τελειώσουν. Πιο πέρα η Φραγκοεκκλησιά, και το νοσοκομείο των καλογρεών "Άγιος Παύλος". Κάποτε ήταν από τα καλά νοσοκομεία της πόλης. Σήμερα κλειστό, χωρίς καμία δράση. Μεγάλη αμαρτία η αδράνεια. Και μάλιστα από ανθρώπους που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην ιεραποστολή και τη δράση. Σε λίγο είμασταν μπροστά στο δυτικό τείχος της πόλης. Ο Γιώργος σαν άριστος ξεναγός άρχισε να κεντάει την ιστορία του τείχους και κάπου εκεί σε μια γωνιά είδαμε ένα ένθετο γλυπτό που απεικόνιζε τον Ασκληπειό. Άλλη μια φωτογραφία και βόλτας συνέχεια. Αρχίσαμε να κατεβαίνουμε προς τη θάλασσα. Θυμήθηκα τα δυο χρόνια στο Λονδίνο που απεγνωσμένα έψαχνα να βρω τη θάλασσα. Κάποιες φορές νομίζοντας πως θα μπορούσε να την υποκαταστήσει ο Τάμεσης κατέβαινα μέχρι το Big Ben κι εκεί από τη γέφυρα έβλεπα τα σκοτεινά νερά ενός ποταμού που έλεγε την ιστορία του δικού του τόπου, αλλά δεν θύμιζε καθόλου τη δική μου γαλάζια θάλασσα των παιδικών και νεανικών μου χρόνων.

Μπήκαμε στο λιμάνι, περπατήσαμε μέχρι τις αποθήκες και σταθήκαμε μπροστά στον κινηματογράφο που χρησιμοποιεί το "Ολύμπιον" για τις προβολές του. Η σινεφίλ διάθεση μας αμέσως μας έβαλε στον πειρασμό να δούμε τις ταινίες που έπαιζαν. "Joy" στις εφτά και "Το Μαργαριταρένιο Κουμπί" στις πεντέμισι. Η ώρα ήταν πέντε και εικοσιεπτά. "Ξέρεις την υπόθεση;" ρωτάω το Γιώργο. "Όχι" μου λέει. "Περίμενε κι έχω εφαρμογή για τους κινηματογράφους στο κινητό μου". Ανοίγω και διαβάζω : "El Boton de Nacar" (Ντοκυμαντέρ)..."Οι ωκεανοί εμπεριέχουν την ιστορία του πλανήτη. Η θάλασσα κρατάει όλες τις φωνές της γης, αλλά και όσες προέρχονται από το διάστημα. Το νερό λαμβάνει ωθήσεις από τα αστέρια και τις μεταδίδει στους ζώντες οργανισμούς. Αυτό το νερό ως φυσικό φυσικό σύνορο της Χιλής, κρατάει και το μυστικό δύο μυστηριωδών κουμπιών που βρέθηκαν στον πάτο της θάλασσας. Η ταινία αναλύει αυτά τα ύδατα, ένα αρχιπέλαγος υπερφυσικού τοπίου και μεγάλης ιστορίας". Δε χρειάστηκε καν να μιλήσουμε με το Γιώργο. Απλά μπήκαμε μέσα και χαθήκαμε στη μαγεία της εικόνας, της ισπανικής γλώσσας, του ήχου του νερού, αλλά μαζί παγώσαμε μπροστά στη θηριωδία και τα εγκλήματα των αποικιοκρατών κατά των ιθαγενών της Παταγονίας.

Κι εδώ επειδή ο δικός μου λόγος θα είναι πολύ μα πολύ φτωχός μπροστά στην εικόνα, κάνε έναν κόπο να δείς συμβαίνει σε τούτο τον κόσμο, τον   κόσμο το μικρό και μέγα.

Πάπας Φραγκίσκος: "Είμαστε όλοι παιδιά του ίδιου Θεού".

Μόλις πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε ένα βίντεο με τον Πάπα Φραγκίσκο όπου εκφράζει την

πεποίθηση πως όλες οι μεγάλες Θρησκείες είναι διαφορετικοί δρόμοι προς τον ίδιο Θεό.  

Πολλοί σκέφτονται διαφορετικά, αισθάνονται διαφορετικά, αναζητώντας το Θεό με διαφορετικούς τρόπους. Σε αυτό το πλήθος, σε αυτό το φάσμα των θρησκειών, υπάρχει μόνο μία βεβαιότητα που έχουμε για όλους: είμαστε όλοι παιδιά του Θεού », είπε ο Πάπας Φραγκίσκος στο μήνυμά του, που κυκλοφόρησε στις 6 Ιανουαρίου στη γιορτή των Θεοφανείων.

Το βίντεο έχει και μια καινοτομία σε σχέση με προηγούμενα. Παρουσιάζει εκπροσώπους των θρησκειών να εκφράζουν την πίστη τους:

"Έχω εμπιστοσύνη στον Βούδα" ανακοινώνει μια γυναίκα λάμα

«Πιστεύω στον Θεό" επιβεβαιώνει  ένας ραβίνος.

"Πιστεύω στον Ιησού Χριστό", λέει ένας χριστιανός ιερέας

"Πιστεύω στον Αλλάχ," δηλώνει ένας ισλαμιστής μουφτής.

Στη συνέχεια και αφού ο Πάπας ισχυρίζεται ότι όλοι, ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις είναι παιδιά του Θεού, οι θρησκευτικοί ηγέτες δηλώνουν την κοινή τους πίστη στην αγάπη.

Ο Πάπας Φραγκίσκος κλείνει το βίντεο εκφράζοντας την ελπίδα προς τους τηλεθεατές :"Αυτό το μήνα σας καλώ να προσευχηθούμε με ένα και μοναδικό αίτημα :  ο ειλικρινής διάλογος μεταξύ  ανδρών και  γυναικών από διαφορετικές θρησκείες μπορούν να παράξουν τους καρπούς της ειρήνης και της δικαιοσύνης. Έχω εμπιστοσύνη στις προσευχές σας. "

Αφιερώστε 1.30 λεπτό και να το δείτε κι ενώστε την προσευχή σας σε όποιο Θεό κι αν πιστεύετε, ή δεν πιστεύετε!

"...γιατί together μπορούμε καλύτερα..." 12.01.16

Με την Αλεξάνδρα και τον Αιμίλιο μόλις πριν μια ώρα τελειώσαμε τη ραδιοφωνική μας εκπομπή. Μαζί μας τηλεφωνικά ο Γιώργος Σαράτσης και ο π. Μάριος Ρήγος μοιράστηκαν μαζί μας όμορφες σκέψεις για την πραγματική ζωή..."γιατί together μπορούμε καλύτερα".


https://soundcloud.com/father-ioustinos/together12_01_16

Αλεξάνδρα Σταμούλη

Γιώργος Σαράτσης

π. Μάριος Ρήγος

Φωτοστιγμές

Από το κθβε 12.01.16

Από το κθβε 12.01.16

Από το κθβε 12.01.16

Αγιά Σοφιά 11.01.16

Αγιά Σοφιά 11.01.16

Αγιά Σοφιά 11.01.16

Αγιά Σοφιά 11.01.16

Πλατεία Άθωνος

Η στοά επί της Ίωνος Δραγούμη όπου έγιναν να γυρίσματα της ταινίας "Ουζερί Τσιτσάνης"

Δυτικό Τείχος "Ασκληπειός"

Συννεφιασμένη Κυριακή.

Σήμερα κατάφερα να δω την ταινία "Ουζερί Τσιτσάνης" που για αρκετές μέρες λίγο μετά το Πάσχα έβλεπα να γίνονται τα γυρίσματα σε διάφορα σημεία της Θεσσαλονίκης. Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη η ταινία διαδραματίζεται στη Θεσσαλονίκη το 1942-1943. Στην υπό γερμανική κατοχή πόλη, ο Γιώργος και η Εστρέα είναι ερωτευμένοι. Όμως ο έρωτας ανάμεσα σε έναν Χριστιανό και μία Εβραία είναι απαγορευμένος. Η περιπετειώδης ιστορία αγάπης, παγιδευμένη ανάμεσα σε ένα απάνθρωπο ολοκληρωτικό καθεστώς και τον παραλογισμό των φυλετικών διακρίσεων, βρίσκει καταφύγιο στο ιστορικό Ουζερί Τσιτσάνης. Εκεί ο μεγάλος Έλληνας συνθέτης Βασίλης Τσιτσάνης διανύει τα πιο δημιουργικά του χρόνια και συνθέτει τα πιο γνωστά του τραγούδια, ανάμεσα στα οποία και την καθοριστική Συννεφιασμένη Κυριακή.

Μεγαλωμένος στη Θεσσαλονίκη έχω συναντήσει αρκετές φορές στο δρόμο, αλλά και σε κάποιες λογοτεχνικές εκδηλώσεις σε κάποια από τα γνωστά βιβλιοπωλεία το Γιώργοα Σκαμπαρδώνη. Δεν έχω διαβάσει το ομόνυμο βιβλίο κι έτσι η πρώτη επαφή με το έργο είναι μέσω της ταινίας. Ψάχνοντας περισσότερες πληροφορίες για το συγγραφέα διαβάζω από τον ίδιο : "Γεννήθηκα το 1953 στη Θεσσαλονίκη. Μεγάλωσα μεταξύ Χαριλάου και Βούλγαρη, δίπλα στη γειτονιά όπου μεγάλωσε και η Ζωή Σαμαρά, γυναίκα του Τσιτσάνη κι όπου για ένα διάστημα έζησε κι ο συνθέτης. Περπατώ ακόμα στα ίδια χώματα. Μια Συννεφιασμένη Κυριακή του 1993 μου γίνεται έμμονη ιδέα να μπω, για λίγες σελίδες, στην ψυχή του κουνιάδου του Βασίλη Τσιτσάνη, Αντρέα Σαμαρά, με τον οποίο ο συνθέτης ανοίγει το 1942 ένα ουζερί, στην οδό Παύλου Μελά 22, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης - δεν ζούσα τότε για να είμαι στην παρέα τους: μέρες γερμανικής κατοχής, αντίστασης, εμφυλίου, εξόντωσης των Εβραίων, πείνας και μέσα σ’ όλα αυτά ο Τσιτσάνης να γράφει τα καλύτερα τραγούδια του.  Το "Ουζερί Τσιτσάνης" δουλεύει ακριβώς στο μάτι της καταιγίδας, κόντρα και ταυτόχρονα έξω απ’ αυτήν και συνεχίζει, μετά τη φυγή του συνθέτη στην Αθήνα το '46, να ζει θρυλικά μέσα στο μυαλό μου, σε διάφορες παραλλαγές. Η ιστορία, επομένως, που ακολουθεί είναι τόσο πραγματική και τόσο φανταστική όσο κι ο τεκές του Σιδέρη και τα περιγιάλια της Παραγουάης του Τσιτσάνη - της δικής του Παραγουάης..." 

Τις περισσότερες μου Κυριακές μετά τη Λειτουργία μου αρέσει να τις περνάω με την οικογένεια μου. Μεσημεριανό φαγητό, κουβέντα, μοίρασμα και δώσιμο. Η μητέρα είναι συχνά συνοδός μου στις κινηματογραφικές μου αποδράσεις. Έτσι και σήμερα. Κάθε λίγο βλέποντας την ταινία μου ψυθίριζε πως όλα αυτά τα είχα ακούσει δεκάδες φορές να της τα διηγείται η γιαγιά της η οποία έζησε τόσο τη γερμανική κατοχή στη Θεσσαλονίκη, όσο και τις βιαιότητες κατά των Εβραίων. Άλλωστε η γιαγιά με τα παιδιά της βρέθηκαν να ζούνε σε κάποιο από τα σπίτια των Εβραίων τα οποία δόθηκαν σε οικογένειες της πόλης στην περιοχή της Ξηροκρήνης.  Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι μικροί σκεφτόμουν καθώς ένιωθα την ενέργεια και τη συναισθηματική φόρτιση μέσα στην αίθουσα. Η ιστορία της πόλης μας , μέσα από την ιστορία ενός μεγάλου της μουσικής του Βασίλη Τσιτσάνη. 

Κάνω μια μικρή ακόμη περιήγησ στο διαδίκτυο και διαβάζω την κριτική της Ειρήνης Ορφανίδου στο thetoc.gr : "Οταν κυκλοφόρησε το (ιστορικό) μυθιστόρημα του δημοσιογράφου – συγγραφέα, Γιώργου Σκαμπαρδώνη «Ουζερί Τσιτσάνης», το 2001, λίγα ήταν γνωστά για τα νεανικά χρόνια του Βασίλη Τσιτσάνη στη Θεσσαλονίκη. Και όσα, νομίζαμε ότι ξέραμε, ήταν λιγάκι θολά. Παράδειγμα, ο Τσιτσάνης (για τους κολλητούς του, Τσίλας) γράφει τα χρόνια εκείνα, της Κατοχής, και μέχρι το 1946, οπότε και κατεβαίνει στην Αθήνα, μερικά από τα καλύτερα τραγούδια του, μεταξύ αυτών και τη «Συννεφιασμένη Κυριακή». Ενώ, φανατικός θαυμαστής του –σε μία εφιαλτική στιγμή της ιστορίας, για την κατεχόμενη Θεσσαλονίκη, με το έντονο εβραϊκό στοιχείο, διπλά εφιαλτική, αφού από τον παλιό Σταθμό της πόλης, ξεκινούν τα πρώτα τρένα για το Αουσβιτς- είναι ο Νικόλαος Μουσχουντής, διοικητής της Χωροφυλακής Θεσσαλονίκης και μετέπειτα, κουμπάρος του. Το βιβλίο του Σκαμπαρδώνη, ήρθε τότε να φωτίσει, όχι μόνο μία σημαντική «στιγμή» του Βασίλη Τσιτσάνη -που «δεν είχε διερευνηθεί επαρκώς», όπως λέει ο συγγραφέας- αλλά και να ανασυστήσει μια ολόκληρη εποχή. Ο Σκαμπαρδώνης ήταν σαφής από την αρχή: Παρότι, η έρευνα κράτησε οκτώ χρόνια, με μαρτυρίες, αλλά και στοιχεία από το Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης («στοιχεία που βρήκα σε κούτες»), δεν πρόκειται για «ντοκιμαντέρ», έλεγε. «Το βιβλίο ενέχει την αυθαιρεσία που θέλει το μυθιστόρημα».

Και μια τελευταία σκέψη για την κινηματογραική αίθουσα. Μέχρι και σήμερα αποτελεί τον καλύτερο τρόπο για να ταξιδεύεις στο χρόνο, ζώντας το χθες στο σήμερα και αναπνέοντας το αύριο.

Καληνύχτα! 

Η γιαγιά Άννα έφυγε.

Οι κύκλοι κλείνουν. Άλλοι φεύγουν κι άλλοι έρχονται. Κι ο καθένας αφήνει το στίγμα και τη σφραγίδα του. Κι είναι και κάποιο λίγοι , μετρημένοι στα δάχτυλα που σχεδόν άγγιξαν την αθανασία , γιατί αγάπησαν την ομορφιά και υπηρέτησαν το πνεύμα χωρίς να ξεχάσουν πως ο άνθρωπος είναι τόσο σώμα όσο και πνεύμα. 

Τέτοια ήταν και η γιαγιά Άννα που άνοιξε τα φτερά της και πέταξε μακριά στο Θεό και Δημιουργό της, που δεν ντράπηκε να τον ομολογήσει , και να τον υπηρετήσει έτσι όπως εκείνη τον κατανοούσε. Μέσα από την Τέχνη και την Τραγωδία. Με αρχοντιά, αλλά και με ταπείνωση του ανθρώπου που πάντα θα είναι τόσο δα μικρός μπροστά στην απεραντοσύνη της θείας αποκάλυψης. 

Καλό ταξίδι!